#ايران –موسیقی، ترکیبی از هنر و اعتراض
موسیقی یکی از تاثیر گذارترین انواع هنر است که تا کنون میشناسیم.
نقش و تاثیر موسیقی در تحریک احساست آدمی و به واکنش وادار کردن مخاطب در جهتی که
آهنگ ساز برای آن برنامه ریزی کرده است را شاید نتوان با هیچ نوع دیگر از انواع شناخته
شده هنر مقایسه کرد. از این رو است که هر جریان و دیدگاهی که آرمانی را طلب و برای
آن مبارزه میکند ناچار است موضع خود را در قبال موسیقی مشخص کند. از جریانات مذهبی
گرفته که اصولا موسیقی را ساخت دست شیاطین برای جلو گیری از اتصال آدمیان به خدا میدادند،
گرفته تا نظام و حکومت هایی که تدریس موسیقی را در همه مقاطع ابتدایی و دبیرستان اجباری
میکنند. در این نوشته سعی خواهم که به نقش موسیقی در مبارزات آزادی خواهانه در ایران و پس از انقلاب
سال ۵۷ نگاهی مختصر بیندازم.
موسیقی در ایران پس از به قدرت رسیدن جریان اسلامی همواره حرام
و مورد غضب بوده است. انواع و اقسام فتوا ها، دست گیریهای گسترده خوانندهها و موسیقی
دانان از بعد از پیروزی انقلاب، تعطیلی فرهنگ سرا و آموزش گاههای موسیقی و غیره،
همگی مثلهایی هستند از اقدامات جمهوری اسلامی برای سرکوب هنرمندان و جریان موسیقی
در ایران. در میان اما مبارزات مردمی و تاثیر گذاری شگرف موسیقی بر احساسات آدمی،
جمهوری اسلامی را به عقب نشینی وادار، و بر آن داشته است که نوعی فرموله شده از این
هنر را آزاد و در جهت پیش برد اهداف خود مورد استفاده قرار دهد. آنچه که امروز در ایران
شاهد آن هستیم در گیری و کمکش هر روز هنرمندان با حکومت بر سر تعیین مصداق و حد مجاز
تولید و ساخت موسیقی است. تلفیق مفاهیم مذهبی و ملی با ریتمهای موسیقی رپ و هیپ
هاپ و یا راک، تغییر صدای خوانندگان زن با استفاده از افکتها و نرم افزارهای ساخت
موسیقی، خود سانسوری و تغییر متون شعری به منظور رعایت شئونات مورد نظر حکومت همگی
مصداقهایی از جنگ و جدال هر روزه جریان موسیقی با حکومت در ایران هستند.
بنا به آنچه گفته شد، امروزه عرصه موسیقی یکی از شناخته شدهترین
و بارزترین عرصههای مبارزه با حکومت در ایران است. جمعیتی که بدون هیچ تبلیغات دولتی
به طور خود جوش، بعد از مرگ مرتضی پاشائی در خیابانها جمع میشوند، دختران و زنانی
که دور از چشم حکومت موسیقی را فرا گرفته و به خلق آثار اقدام میورزند، برگزاری کنسرتهای
زیرزمینی، ساخت آلبوم موسیقیایی در خارج از کشور و پخش و توزیع آن در داخل کشور همگی
واکنشهایی هستند از طرف جامعه ایران در مقابل با حکومتی که موسیقی را فرمولیزه میکند،
به کنسرتها حمله و آنها را تعطیل میکند، فعالیت زنان در عرصه موسیقی را ممنوع میکند،
تنها به نوعی ضعیف و حکومتی از آثار مجوز میدهد و غیره.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر